December Dance 13 wordt het orgelpunt van een feestjaar. Wim Vandekeybus vierde het afgelopen seizoen met een uitgebreid programma de 25e verjaardag van zijn compagnie Ultima Vez. Geen pittiger kers op de taart dan deze gelauwerde choreograaf aanstellen als curator van het internationale dansfestival December Dance.
Na Akram Khan, Anne Teresa De Keersmaeker en Sidi Larbi Cherkaoui, halen we met Wim Vandekeybus dit jaar opnieuw een klinkende naam naar Brugge.

What the Body Does Not Remember is de fascinerende debuutvoorstelling uit 1987 van Wim Vandekeybus en zijn gezelschap Ultima Vez. In New York kregen Wim Vandekeybus en de componisten Thierry De Mey en Peter Vermeersch de gerenommeerde Bessie Award voor deze ‘brutale confrontatie van dans en muziek.’ Nu, 25 jaar later, gaan Wim Vandekeybus en Ultima Vez er opnieuw mee op tournee. Speciaal voor December Dance 13 wordt de muziek van deze baanbrekende voorstelling voor het eerst live uitgevoerd door het Brusselse nieuwe-muziekensemble Ictus.

De laatste jaren heeft Anton Lachky, een van de leden van het collectief Les SlovaKs, voorstellingen gemaakt in opdracht van verschillende Europese instellingen zoals het Helsinki City Theatre en de Iceland Dance Company. Mind A Gap is zijn eerste eigen productie. Voor deze creatie nodigt hij vijf getalenteerde mannelijke dansers uit de Belgische dansscene uit: Peter Jasko (Les SlovaKs en Sidi Larbi Cherkaoui), Milan Herich (Les SlovaKs en Ultima Vez), Sergi Parés (Un loup pour un homme), Seoljin Kim (Peeping Tom) en Quan Bui Ngoc (les ballets C de la B).

Er hoort een waarschuwing bij deze voorstelling: de uit Montréal afkomstige choreograaf Frédérick Gravel belooft u met zijn choreografie een prikkelende reis van het hoofd via het hart naar uw geslachtsdelen. ‘De volgorde waarin dat gebeurt, mag u zelf kiezen’, geeft de jonge Québécois nog mee. Zijn Gravel Works is een intelligente rock-‘n-rollchoreografie met zeven dansers en muzikanten die u met de nodige humor door de coulissen van de showbusiness gidst. Gravel werpt zich daarbij op als de meesterlijke commentator van het spektakel.

December Dance is een divers festival voor het grote publiek, waarin een evenwichtig aanbod gepresenteerd wordt van gevestigde waarden en jong opkomend talent. Deze laatsten krijgen ook tijdens deze editie van December Dance een platform aangeboden. Een selectie jonge wolven – al dan niet van eigen bodem – zal tijdens het eerste weekend van het festival zijn talent mogen demonstreren.
Curator en choreograaf Wim Vandekeybus wil met dit onderdeel van December Dance de meest recente en interessante producties van de nieuwe generatie laten zien.

De choreograaf Lemi Ponifasio werd geboren in het dorp Lano op de Samoa-eilanden. Dat zijn wortels hem nooit hebben losgelaten, bewijst hij in Stone In Her Mouth. In dit ontroerende ritueel dat twijfelt tussen dans, muziektheater en visuele kunst, laat hij acht vrouwen uit de Maoritraditie aantreden. De Maori's zijn de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland, voor het door de Europeanen werd ontdekt. Via dans, zang en tekst vertellen de vrouwen over de onrust en de onderdrukking die ze er beleefden. Zo werden Maori-vrouwen verondersteld te zwijgen, ze mochten enkel zingen tijdens het werk.

Jerry is een fanatieke, maar gefrustreerde regisseur die beslist de theaterwereld de rug toe te keren om elders een controversieel project te starten. Maar al gauw gaat het fout. Terwijl hij worstelt met zijn rol als leider, wordt hij geplaagd door surreële dromen van schuld. Uit Monkey Sandwich ontspint zich een kluwen van verhalen: de zoektocht naar een ongeboren kind, een onrustwekkende jachtpartij, een behekste lp en een verwoestende overstroming.

Claire Croizé studeerde in 2000 af aan P.A.R.T.S. en debuteerde als choreografe in 2002 met Blowing up. Daarna volgde Affected, een dansvoorstelling met drie soli op enkele liederen van Mahler. De afgelopen jaren maakte Croizé twee memorabele danssolo’s: The Farewell, op muziek van Gustav Mahler en Vor deinem Thron, op muziek van Johann Sebastian Bach. Met Chant éloigné staat zijzelf opnieuw op de scène, maar ditmaal omringd door vier andere danseressen. Samen reizen ze terug naar het begin van de 20e eeuw, een periode van ingrijpende veranderingen en grote onzekerheid.

Naar aanleiding van het Wagnerjaar 2013 vroeg de Vlaamse Opera aan Jan Fabre om een voorstelling te maken over een van zijn geliefde kunstenaars, Richard Wagner. Samen met schrijver en Nietzschekenner Stefan Hertmans en de Duitse componist Moritz Eggert nam hij de dertien opera’s van Wagner als uitgangspunt voor een nieuw muziektheaterwerk. In Tragedy of a Friendship staat de fascinerende, maar gespannen relatie tussen Richard Wagner en de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche centraal. Maar ook het eeuwige conflict tussen kunst en rede komt aan bod.

Sinds 2008 werkt graffitikunstenaar Vincent Glowinski (aka Bonom) samen met mediakunstenaar Jean-François Roversi aan een tegenhanger op het podium van zijn straatactiviteiten. In Meduses schrijden de dansers-tekenaars in het halfduister over een donker oppervlak. Ze zijn helemaal wit geschilderd en zwak verlicht door fluorescerend licht. Stukje voor stukje verschijnt er een vorm. In Meduses is het de afdruk van het lichaam zelf die de voorgestelde vormen veroorzaakt. Soms wordt de tekening de ware choreograaf en legt ze een ritme op aan het lichaam, de beweging en de onderbrekingen.

Toen de Franse choreografe Maud Le Pladec de muziek van Fausto Romitelli voor het eerst hoorde, werd ze meteen van haar sokken geblazen. Romitelli, een veelbelovende Italiaanse componist die op jonge leeftijd stierf aan een slepende ziekte, doorbrak in zijn composities de muren tussen klassiek en rock. Daarvoor zocht hij inspiratie bij György Ligeti en Karlheinz Stockhausen. Romitelli’s Professor Bad Trip ligt aan de basis van Le Pladecs Professor. Om de muziek live te brengen zocht Le Pladec de Belgische gitarist Tom Pauwels van het ensemble Ictus op.

Muziek is een drijvende factor in het werk van Wim Vandekeybus. Sinds enkele jaren werkt hij nauw samen met muzikanten die tijdens het creatieproces hun composities ontwikkelen en samen met de dansers op scène staan.

Danse étoffée sur musique déguisée, de eerste creatie van ZOO voor een jong publiek, is een solo van choreograaf Thomas Hauert voor Mat Voorter. Voorter danst op de tonen van John Cages Sonatas and Interludes for Prepared Piano, door Daan Vandewalle live op scène gebracht op prepared piano – een piano waarvan de klank veranderd is door objecten tussen de snaren te spannen. De simpele objecten, schroeven, stukjes rubber, een gom … verhinderen de normale werking van de piano en doen zo een heel andere sonoriteit ontstaan die tegelijk vervreemd en vertrouwd klinkt.